Europa is onmisbaar voor de VS

Dec 24, 2025

In deze aflevering worden de schokkende woorden van een necrologie over de Sovjet-Unie herzien. Er wordt gesproken over de afbrokkelende alliantie tussen Europa en de VS, en de toenemende bezorgdheid over militaire dreigingen. De impact van de Lusitania op de Amerikaanse betrokkenheid in de Eerste Wereldoorlog wordt belicht, evenals lessen uit de Tweede Wereldoorlog. Bernard benadrukt de strategische bedreigingen vanuit Rusland en China, en roept op tot een hernieuwde erkenning van Europa's waarde voor de Amerikaanse veiligheid.

Ask episode

AI Snips

Chapters

Transcript

Episode notes

ANECDOTE

Necrologie Van De Sovjetstaat

Sergej Schmemann schreef een necrologie over het einde van de Sovjet-Unie op 26 december 1991.
Hij sloot af met de woorden dat de Sovjetstaat '74 jaar oud' was, als dramatisch beeld voor een tijdperk dat eindigt.

INSIGHT

Einde Van Een Strategisch Tijdperk

In Europa groeit het gevoel dat de Amerikaanse alliantie haar glans verliest en een tijdperk afsluit.
Discussies over oorlogsdreiging en defensievoorbereidingen symboliseren dat afscheid van een lange strategische zekerheid.

ANECDOTE

Historische Parallellen Met Wereldoorlogen

Bernard Hammelburg haalt historische voorbeelden aan: de VS trad pas laat toe tot beide wereldoorlogen.
De Lusitania en Pearl Harbor illustreerden dat oceanen geen absolute bescherming bieden tegen Europese conflicten.

Get the Snipd Podcast app to discover more snips from this episode

Get the app

Op 26 december 1991 schreef de toenmalige correspondent van de New York Times in Moskou, Serge Schmemann, een aangrijpend stuk over het einde van de Sovjetunie. Hij koos de vorm van een necrologie. Wat een vondst.

‘De Sovjet-staat’, zo luidde de eerste zin, ‘gedurende zijn korte maar tumultueuze geschiedenis gekenmerkt door grote verworvenheden en vreselijk lijden, is vandaag, na een lang en pijnlijk verval, gestorven. Hij was 74 jaar oud.’ Hopelijk is het allemaal minder dramatisch, maar in een groot deel van Europa heerst een vergelijkbaar sentiment over onze tijd: het einde van de schijnbaar in gietijzer gegoten alliantie met de Verenigde Staten. Al het gepraat over de dreiging van oorlog op het Europese continent, het aanleggen van noodpakketten, bezorgde ministers van Defensie en het groeiende besef dat de grote, strategische paraplu waaronder we sinds de Eerste Wereldoorlog konden schuilen wordt opgeklapt, markeert het afscheid van een tijdperk.

Hoewel gemijmer zinloos is, moeten we ons wel afvragen of Amerika beseft wat het verliest, niet alleen historisch en cultureel, maar puur strategisch. Het land wilde niet meedoen aan de Eerste Wereldoorlog tot 1917, toen Duitse onderzeeërs het passagiersschip Lusitania tot zinken brachten. De Amerikanen dachten dat de Britten garant stonden voor de verdediging van de Atlantische Oceaan, maar toen de Lusitania zonk beseften ze dat de oorlog in Europa tot aan hun oostkust kon komen.

In de Tweede Wereldoorlog deed zich iets vergelijkbaars voor. Onder druk van de isolationistische en pro-Duitse ‘America First’ beweging eind jaren ’30, kreeg president Roosevelt het Congres niet mee om te luisteren naar de smeekbedes van Winston Churchill om Groot-Brittannië te steunen. Tot 7 december 1941, toen Japan met de aanval op Pearl Harbor de VS de oorlog in sleurde. Ook de Pacific bood, net als de Atlantische Oceaan, geen garantie voor veiligheid.

In de fragiele situatie in Oekraïne en de waarschuwingen over gevaar voor de rest van Europa zou Donald Trump de historische parallel moeten zien. Als Europa valt, is er alleen nog een oceaan, en die doorkruist Rusland permanent. De explosieve ontwikkeling van de Chinese krijgsmacht, met vliegdekschepen, jachtvliegtuigen en onderzeeërs, bedreigt de Amerikaanse westkust. Dat houden zelfs nieuwe Amerikaanse schepen van de Trump-klasse niet tegen.

De uitdaging voor diplomaten zit ‘m niet in het bedelen of Trump alsjeblieft met ons mee blijft doen, en de beschermende paraplu niet helemaal opklapt, maar in het laten zien dat Europa – hoezeer Trump ook op ons neerkijkt – onmisbaar is voor de Amerikaanse veiligheid. De lessen van twee wereldoorlogen zijn overtuigend: Amerika heeft een primair belang: niet ons, of Oekraïne, maar zichzelf.

See omnystudio.com/listener for privacy information.